Υπάρχουν στιγμές στη ζωή κάθε χορευτή που μένουν χαραγμένες για πάντα — και για μένα ήταν η μέρα που βρέθηκα στην ίδια πίστα με τον θρυλικό John Lindo. Νόμιζα ότι ήμουν έτοιμος. Είχα εξασκηθεί για εβδομάδες, σίγουρος για το ρυθμό, τις κινήσεις και τη σύνδεσή μου. Αλλά τη στιγμή που μπήκε ο John… όλα άλλαξαν.

Από τη στιγμή που ξεκίνησε η μουσική, η ενέργειά του κυριάρχησε σε ολόκληρη την αίθουσα. Κάθε βήμα, κάθε στροφή, κάθε παιχνιδιάρικη συγκοπή — καθαρή δεξιοτεχνία. Το κοινό το ένιωσε κι αυτό. Το στυλ του ήταν αβίαστο, ο ρυθμός του μεταδοτικός. Εγώ απλώς προσπαθούσα να κρατήσω τον ρυθμό χωρίς να σκοντάψω!

Κι όμως, παρόλο που με ξεπέρασε ολοκληρωτικά, δεν ήταν εκφοβιστικό — ήταν εμπνευσμένο. Η παρουσία του John δεν είχε να κάνει με το να ξεπεράσει τους άλλους· είχε να κάνει με την ανύψωση της διάθεσης. Ακτινοβολούσε χαρά, χιούμορ και γενναιοδωρία σε κάθε του κίνηση, θυμίζοντας σε όλους γιατί ο χορός προορίζεται για να μοιράζεται, όχι για να ανταγωνίζεται.

Στο τέλος του τραγουδιού το κοινό ζητωκραύγαζε, εγώ χαμογελούσα πλατιά και ο John μου έκανε ένα φιλικό νεύμα που έλεγε: «Τα πήγες υπέροχα, φίλε μου.» Εκείνη η στιγμή μου έμαθε περισσότερα απ’ ό,τι οποιοδήποτε μάθημα — ότι οι αληθινοί θρύλοι δεν απλώς χορεύουν… ανάβουν τη σπίθα.